La désinformation de Francken et la candidature de Van Langenhove à la loupe

Jogchum Vrielink, professeur spécialisé en droits fondamentaux et membre du CIRC, est intervenu à plusieurs reprises dans la presse flamande ces dernières semaines.
Dans la Gazet van Antwerpen, il est revenu sur la désinformation de Theo Francken dans ses tweets concernant le rapatriement des enfants de jihadistes imposé par la justice à l’Etat belge. Vous trouverez le compte-rendu de cet article ci-dessous.
Dans une interview accordée à la VRT, il a par ailleurs souligné les incidences d’une éventuelle élection à la Chambre du leader de Schild en Vrienden sur l’enquête judiciaire en cours. Pour lire cette interview, cliquez ici.
———

Mensenrechtenspecialist ontleedt kritiek Francken: “Facebookbericht op alle fronten onjuist” 

https://www.gva.be/cnt/dmf20181227_04066927/mensenrechtenspecialist-ontleed-kritiek-francken-facebookbericht-op-alle-fronten-onjuist

5.000 euro dwangsom PER DAG tot 1 miljoen euro. De verwerpelijke rechtsstaat is toch altijd zo handig om er je voordelen uit te halen. Lang leve het Kalifaat dankzij de Belgische rechtsstaat! En dit op basis van het Kinderrechtenverdrag?! Maar hé, daar hadden we toch wel een heeeeel straffe sideletter/stemverklaring/voorbehoud bij geformuleerd! Géén rechtsgevolgen, zeiden ze. Het betekent allemaal niet veel, zeiden ze. #Marrakeshpact

Bovenstaand bericht plaatste Theo Francken op Facebook na de uitspraak van de Brusselse kortgedingrechter over de IS-kinderen. Onder meer op sociale media deed het vonnis meteen hevige discussies oplaaien, deels gevoed door de Facebookberichten en tweets van N-VA-kopstukken zoals Theo Francken en Annick De Ridder. Maar de inhoud van die berichten is pertinent onjuist, meent mensenrechtenspecialist Jogchum Vrielink van de Brusselse Université Saint-Louis. Zo heeft Vrielink meerdere bedenkingen bij het bericht van Theo Francken.

Kinderrechtenverdrag?

“De beschikking van de kort gedingrechter is vooral gebaseerd op het Verdrag van Wenen, een Europese richtlijn en het consulair wetboek”, zegt Vrielink. “Het kinderrechtenverdrag (van de Verenigde Naties, dat in 1992 kracht van wet kreeg in België, red.) wordt slechts af en toe zijdelings aangehaald. Het is zeker niet de basis van de beschikking.”

Stemverklaring?

Francken verwijst ook naar een “sideletter/stemverklaring/voorbehoud” die de Belgische Staat formuleerde bij dat kinderrechtenverdrag. “Hij doelt daarmee op de zogenaamde interpretatieve verklaring die België aflegde bij het Kinderrechtenverdrag”, aldus Vrielink. “Geen enkel element daaruit heeft echter betrekking op de artikels uit het verdrag die door de kort gedingrechter worden aangehaald. Ze doen dus helemaal niet ter zake. Bovendien is die interpretatieve verklaring zeker niet alleen restrictief, zoals Francken impliceert: ze omvat ook net elementen die vérder gaan dan het kinderrechtenverdrag.”

Géén rechtsgevolgen?

Dat “ze zeiden” dat er “géén rechtsgevolgen” verbonden zouden zijn aan het Kinderrechtenverdrag, is volgens Vrielink evenmin juist. “Niemand heeft dat ooit gezegd. Het is een internationaal, bindend verdrag. Uiteraard heeft dat rechtsgevolgen. Francken lijkt hier een parallel te willen trekken met het migratiepact van Marrakesh, maar die vergelijking gaat gewoon niet op.”

“Opruiend”

Dat Francken met zijn bericht impliceert dat de Belgische rechtsstaat IS zou faciliteren, is volgens Vrielink niet alleen inhoudelijk maar ook moreel een bedenkelijk statement. “Kritiek hebben op een uitspraak is één ding, je achterban opruien op basis van onjuiste informatie is iets anders. De reacties op sociale media – ik heb mensen het over de adressen van de rechters zien hebben – zijn ronduit ongezond.”